Uczestnicy
Imię i nazwisko: Karol Samsel Zainteresowania: historia filozofii polskiej, filozofia języka, estetyka, historia literatury Uczelnia: Uniwersytet Warszawski, Wydział Filozofii i Socjologii, Wydział Polonistyki Status: student Tytuł wystąpienia: Semantyka znaków przestankowych w analizie semantyczno-kategorialnej Kazimierza Ajdukiewicza. Szkic do problemu Streszczenie: Niniejsza praca stanowi projekt analizy znaczenia znaków przestankowych i ich funkcji syntaktycznej w analizie kategorialnej zaproponowanej przez Kazimierza Ajdukiewicza w wyborze pism "Język i poznanie". Autor pragnie przy tym zaznaczyć, że nie aspiruje w tym zakresie do jakiejkolwiek normalizacji systemu interpunkcyjnego, jego tekst bowiem ma jedynie charakter próby zbadania obszaru dotąd niespenetrowanego przez badaczy języka. Badanie potencjału semiotycznego znaków przestankowych odbędzie się na dwóch poziomach rozumienia syntaktyki - z jednej strony: generowania struktur powierzchniowych, z drugiej zaś: inicjowania warstw głębokich. Każdy z tych poziomów rozumiem podobnie, jak Mieszko Tałasiewicz, i zgadzam się z jego założeniem, że zróżnicowanie obu rodzajów struktur wynika raczej z kolejności napływu danych znakowych niż z ich przekładalności bądź nieprzekładalności. Nie zakładam również postulatu idealizacji języka analizy, innymi słowy: nie uznaję kontekstu wolnego, można by powiedzieć: zdekontekstualizowanego. Za Tałasiewiczem pragnę przywołać założenia teorii znaczenia normalnego Georgii M. Green, które obieram w punkcie wyjściowym pracy: "[.] Znaczenie normalne należy odróżniać od przyjmowanego często jako idealizacja znaczenia poza kontekstem (znaczenia w kontekście pustym) - nie ma bowiem [w języku potocznym] użycia bez kontekstu: kontekst pusty, jej zdaniem [Green - dop. K.S.], to nic innego jak kontekst nieznany i niekontrolowany." W badaniu struktur powierzchniowych i głębokich skupię się przede wszystkim na semantyce przecinka w wątpliwych z perspektywy uzusu językowego sytuacjach konwersacyjnych. Mam na myśli takie użycia separatorów, które mogą być interpretowane wieloznacznie, nieraz fakultatywnie. Jako autorytet leksykograficzny w tej dziedzinie przyjmę wykład polskiej interpunkcji umieszczony w "Wielkim Słowniku Ortograficznym PWN" pod red. Edwarda Polańskiego (wydanie II, 2006). To wybór arbitralny i tym samym niezupełnie miarodajny, do pełnej analizy kontrowersyjnych problemów interpunkcyjnych należało by bowiem zestawić ze sobą najpopularniejsze współczesne słowniki ortograficzne takie, jak: "Wielki Słownik Ortograficzny" pod red. Andrzeja Markowskiego i Wioletty Wichrowskiej (tzw. "złoty") czy "Nowy Słownik Ortograficzny Języka Polskiego" pod red. Edwarda Polańskiego i Franciszka Nowaka. Dla uzyskania przejrzystości sytuacji trzeba również skorzystać ze wskazówek systemowych umieszczanych w historycznych słownikach ortograficznych polszczyzny. Bibliografia: M. Tałasiewicz, Filozofia składni, Warszawa 2006.